مؤسسه Uptime نهاد بین المللی شناخته شده ای است که نحوه طراحی امکانات دیتاسنتر را مشخص و تأیید می کند. این نهاد دیتاسنترها را بر اساس در دسترس بودن در چهار سطح مختلف طبقه بندی می کند: سطح I، II، III و IV. عامل دقیقی که تعیین می کند آیا یک مرکز در یک سطح یا سطح دیگر قرار دارد، تعداد منابع تامین مداوم و تعداد منابع تامین اضطراری موجود است. اطلاعات خلاصه شده از نیازمندی تایرها در جدول زیر آمده است :

برای پاسخ به این سؤال که چگونه طبقهبندی مؤسسه Uptime بر اندازه مجموعههای دیزل ژنراتور دیتاسنتری که قرار است نصب شوند تأثیر میگذارد، مهم است که بفهمیم چگونه این نهاد بین منبع تأمین اضطراری و منبع تأمین جایگزین تفاوت قائل میشود. منبع تامین اضطراری الزاماتی را برآورده می کند که مؤسسه به عنوان سطح I و سطح II طبقه بندی میکند. منبع تامین جایگزین برای دیتا سنتری است که به سطوح دسترسی سطح III و سطح IV نیاز دارند.
برای اینکه منبع تامین انرژی، جایگزین در نظر گرفته شود و بتواند نیازهای سطح III و IV مؤسسه Uptime را برآورده کند ، باید بتواند برق را به طور مداوم در صورت قطع برق در منبع اولیه تامین کند. این بدان معنی است که مجموعه دیزل ژنراتور دیتاسنتر باید سایز مناسبی داشته باشد تا بتواند بدون محدودیت زمانی، توان پیوسته را در سطح بار مورد نیاز تامین کند. اگر استاندارد ISO 8528-1:2005 را در نظر بگیریم، این شکل از عملیات به عنوان COP (توان عملیاتی مداوم) فهرست می شود.